In onze eigen waterbron hangt op 90 meter diepte een pomp. Die vult twee keer per dag het bassin. Vervolgens zorgt een andere pomp voor de distributie over het bedrijf. Normaal is het bassin in minder dan een uur bijgevuld, maar naarmate de zomer vorderde, kwam er minder water uit. Omdat de koeien met dit weer ook harder drinken, moest de pomp bijna de hele dag draaien.
Nu zijn droogvallende boorgaten in de Alentejo in de zomer geen zeldzaam verschijnsel. Het komt regelmatig voor dat boeren in de weer moeten met tankwagens om hun vee van drinkwater te voorzien, tot de regens in oktober het grondwaterpeil weer omhoog brengen. Wij zitten wat westelijker, dichter bij de Taagvallei, en hier is dat risico veel minder groot. Toch drong de vraag zich natuurlijk bij ons op: zou het afgelopen zijn met de wateropbrengst van dit boorgat?
Put- en pompmannen
Op een dag hebben we toch maar de put- en pompmannen erbij gehaald. Met een kraantje op hun vrachtauto lichtten ze de pomp aan zijn ijzeren buis omhoog, steeds een meter of 6 en dan werd de buis afgezaagd. De buis zag er eigenlijk prima uit, dus het zou aan de pomp moeten liggen. Maar bij het allerlaatste stuk was het toch zover: de buis vertoonde een paar kleine spleetvormige gaten, precies daar waar de stroomkabel voor de pomp erlangs liep. Daar lekte het opgestuwde water dus terug de bron in. De pomp zelf was nog in redelijke staat en kon gewoon terug gehangen worden, zij het dit keer aan twee touwen en met een polyethyleenslang voor de waterkolom.
Binnen een dag was de klus geklaard. Nu staat het bassin weer in een mum van tijd vol water en daar kunnen we lekker in zwemmen.
De pomp hangt al op niveau aan het touw.
De slang wordt klaargemaakt om aan eindstuk vast te maken.
De spleetjes in de oude buizen.
De oude buizen zijn eruit gelicht en afgezaagd.
Het eindstuk zit aan de slang. Het geheel is klaar voor plaatsing.
Er is weer water! Boer en medewerker kijken tevreden toe.
Foto's: Josien Kapma
