Ons systeem is simpel: de mestschuiven verplaatsen de mest over de dichte vloer naar twee bassins. Daarin bezinkt het zand (we hebben zand in de ligboxen) grotendeels. Met de gierkar zuigen we van bovenaf de gier eraf en dat wordt uitgereden. Twee keer per jaar haalt een kraan het zand eruit. Op zich een prima systeem. Het uitrijden is wel aan bepaalde voorwaarden gebonden, maar daar is nog goed aan te voldoen.
Maar aangezien wij zelf geen land hebben, is het uitrijden op het land van de buurman een beetje nutteloos: puur een kostenpost zonder dat het ons helpt. Voor vaste mest wordt betaald, tot wel €8 per ton. En net als bij iedereen is onze elektriciteitrekening gestegen, inmiddels tot €800 per maand.
Investeren in grotere opslag
Sowieso moet de capaciteit van de bassins vergroot worden, dus we staan toch voor investeringen. Natuurlijk vragen we ons af of het niet beter kan. Mest scheiden? Mest vergisten? En waarom, zeker ’s zomers, niet mest drogen?
De Portugese ervaring op dit gebied is beperkt en meestal niet erg positief. Veel mensen kennen het voorbeeld van een vergister op een bedrijf van 500 koeien waar welgeteld één boiler door verwarmd wordt…
Ook concrete informatie van het Ministerie van Ambiente, oftewel van Landbouw, over het huidige en toekomstige Portugese beleid op dit gebied, is niet erg makkelijk te krijgen.
In Nederland zit wel veel expertise over mestverwerking en anaerobe vergisting. Maar de meeste Nederlandse bedrijven denken binnen Nederlandse kaders, zowel wat betreft wettelijke regels, stroomlevering, technologie en subsidies.
Portugese omstandigheden
* Portugal heeft netto mest tekort. Uitrijden van mest is geoorloofd op 3 wintermaanden na, onder heel redelijke condities.
* Geproduceerde stroom (micro-generatie) kan – nog altijd - niet aan het net geleverd worden.
* Mocht leveren aan het net mogelijk worden, dan zal de prijs die je krijgt voor geleverde stroom niet erg hoog zijn.
* Biomassa wordt nog niet gezien als een echte grondstof. Het is dus ook niet eenvoudig om informatie over kwantiteit, kwaliteit, prijs te krijgen. Het gezonde verstand zegt dat erg veel biomassa onderbenut wordt, hoewel er vaak lokaal wel een toepassing of verwerking voor is.
* Samenwerking met derden, bijvoorbeeld voor het nuttig gebruiken van warmte-energie, is nog niet gebruikelijk.
* Afstanden zijn groot.
Niet rekenen op anderen
Je moet dus eigenlijk niet rekenen op anderen: niet afhankelijk zijn van producten voor co-vergisten, en niet rekenen op leveren van energie (elektrisch, gas of warmte) aan derden. Je kunt dus hooguit je eigen energie gaan opwekken.
Je kunt ook kijken of het nieuwe systeem kosten zal besparen ten opzichte van het huidige: verminderen van uitrijkosten, besparing op energie, eventuele opbrengst van vaste mest. Dan kun je precies uitrekenen wat je kunt investeren om een redelijke terugverdientijd te hebben.
Dat sommetje komt niet zo hoog uit. Een mest(co-)vergister naar West-Europees model kun je dan vergeten.
Hoe zit het bij jullie?
Maar: als je de technologie bekijkt die in India een huishouden met een páár koeien gebruikt, dan blijkt die erg goedkoop en simpel. Een gat in de grond, eigenlijk.
En ook in Amerika doen ze het heel anders: ze nemen genoegen met een (veel) lagere energie-opbrengst, maar doen ook (veel) lagere investeringen.
Hoe zit het bij de andere wereldbloggers met mestverwerking? Iemand die aanbevelingen kan doen?
